ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΟΥ

Αρχειακά του ιατρού Αντωνίου Αν Λιακόπουλου

ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΗΣΙΟΝ

¨ Όπως ο πατέρας Τάσος Λιακόπουλος , έτσι και ο υιός ο ιατρός Αντώνης Λιακόπουλος , πάντα βοηθούσε  συμπατριώτες από την Λοκρίδα. Ακόμη και ως έφεδρος -ιατρός του Πολεμικού(Βασιλικού Ναυτικού) βοήθησε φτωχό κάτοικο της περιοχής της Αμφίκλειας, να βρει δουλειά και να πως το περιγράφει σε βιβλίο του για την ιστορία της περιοχής, ο συγκεκριμένος  συγγραφέας.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ-ΚΑΙΤΗΣ ΣΙΩΚΟΥ-ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αικατερίνη -Καίτη Σιώκου-Λιακοπούλου

Η Αικατερίνη -Καίτη Σιώκου-Λιακοπούλου, κόρη του ήρωα Αθανασίου Χ Σιώκου και της Αγγελικής Ν Πεζοπούλου ,αδελφή του Χρήστου Α Σιώκου τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στην Ιόνιο Σχολή και σπούδασε Γαλλική φιλολογία. Μέλος του Λυκείου Ελληνίδων  Αθηνών, του ΕΕΣ, μέλος της φανέλας του Στρατιώτη,  μέλος της Ελληνικής μέριμνας, μέλος του Ελληνογαλλικού Ινστιτούτου και του Συνδέσμου Ελληνογαλλικής φιλίας.Πήρε τιμητικές διακρίσεις όπως: μετάλλιο του Ταξιάρχη Ευποιϊας, Σταυρός Εθνικού Αγώνα Ε.Ε.Σ, Αργυρούν μετάλλιονΕ.Ε.Σ. Ασχολήθηκε επίσης με την ζωγραφική. Παντρεύτηκε τον ιατρο-καθηγ Αντώνη Λιακόπουλο, απέκτησε δύο τέκνα τον Αναστάσιο (Τάσο) και Αθανάσιο (Θάνο) Λιακόπουλο και δύο εγγόνια τον Αντώνη Αν Λιακόπουλο και την Ειρήνη Αν Λιακοπούλου

ΠΑΙΔΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Προσχέδιο της Καίτης Α Σιώκου -Λιακοπούλου  για τα παιδικά παραμύθια που έγραφε η θεία της Λιλύ Κ Πεζόπουλου και εικονογραφούσε η αγαπητή Καίτη. Παραμύθια που ήταν πρωτοποριακά για την δεκαετία του 60 αφού συνοδεύονταν με  δίσκους βινυλίου την οποία  αφήγηση έκαναν γνωστοί ηθοποιοί , όπως ο Πέτρος Φυσούν , η Βέρα Ζαβιτσιάνου 

ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

 Μερικά από τα βιβλία μεταξύ

της συνεργασίας της Λιλής Κ Πεζοπούλου και της ανηψιάς της Καιτης Λιακοπούλου στην εικονογράφηση

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (ΤΑΣΟΣ) ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αντιστράτηγος Αναστάσιος Λιακόπουλος

Ο Αναστάσιος Λιακόπουλος αντιστράτηγος ε.α., τέως βουλευτής του Λαικού Κόμματος στη Λοκρίδα, γεννήθηκε  λίγους μήνες  μετά τον θάνατο του πατρός του Αναστασίου  τον Μάιο του 1879 στην Αμφίκλεια (επίνειο Ξυλικοί) της Φθιώτιδας και απέθανε το 1959, στην Αθήνα.
Με την βοήθεια,  την στοργή και τις δαπάνες του αδελφού του πατέρα του Αντωνίου Ιωαν Λιακόπουλου καθηγητή του Αρσακείου( http://pandektis.ekt.gr/pandektis/handle/10442/128955 ) μεγάλωσε στις περιοχές του Φιλοπάππου-Μακρυγιάννη (Ακρόπολις)  στην Αθήνα  τελειώνοντας  το Α  Πρότυπο Γυμνάσιο στην Πλάκα. Εν συνεχεία γράφτηκε  και παρακολούθησε τη Νομική Αθηνών στο Πανεπιστήμιο για δύο χρόνια  ακολουθώντας έτσι την επιθυμία του θείου του. Όπως λέει ο ίδιος στις σημειώσεις του:"Το δικό μου πιστεύω ήταν διαφορετικό, αλλά  και όλων των νέων της εποχής τότε    στα Πανεπιστήμια. Τους χρόνους εκείνους 1897 και μετά όλοι οι ΄Ελληνες  περιέβαλλαν με μεγάλη συμπάθεια και σεβασμό του στρατιωτικούς. Ήταν τότε η εποχή που όλη η χώρα στηριζόταν σε αυτούς  για να πραγματοποιήσει τις μεγάλες προσδοκίες του Έθνους. Ολοι ζούσαν με το όραμα της λύτρωσης των κατεχόμενων ελληνικών επαρχιών και με το όνειρο της Μεγάλης Ιδέας. Τελικά άλλα τα όνειρα  , άλλη η πραγματικότητα. Κάποια όνειρα  σαν φωτιά βγάζουν διχασμό , μίση και ανθρώπους ταπεινωμένους και χαμένους στην αιωνιότητα, γιατί πάντα στους Ελληνες λειτουργούσε το εγώ  από το εμείς...".  Επειδή είχε υπερβεί την ηλικία εισόδου στη ΣΣΕ,  το 1899 κατετάγη στο Α ΄Σύνταγμα Πεζικού ως δεκανεύς και το 1901 εισήλθε  στην Σχολή υπαξιωματικών. Γνωρίζοντας  εξαιρετικά γαλλικά για εκείνη την εποχή ,επελέγη μαζί με τον Αλέξανδρο Παπάγο μετέπειτα  πρωθυπουργό και  συμμαθητή του στη Σχολή να μεταβούν  με έξοδα του κράτους στις Βρυξέλλες για ένα χρόνο για να φοιτήσουν στην Στρατιωτική  Ακαδημία του Βελγίου και στη Βελγική Ιππευτική Σχολή.Το 1906  με βασιλικό διάταγμα έγινε ανθυπολοχαγός -ανθυπίλαρχος και αμέσως βρέθηκε στο πεδίο της μάχης. Οι βαλκανικοί πόλεμοι 1912-13  τον βρήκαν υπασπιστή στο 4ο Σύνταγμα Πεζικού ως λοχαγό. Πολέμησε στις μάχες του  Οστρόβου , Σερβίων , Γιαννιτσών, Κιλκίς, Μπέλες , Λαχανά, Σαρανταπόρου , Ελασσώνος.
Το 1916 τοποθετήθηκε ως Συνταγματάρχης προσωπάρχης στη θέση κλειδί του Υπουργείου Στρατιωτικών. Στα Νοεμβριανά επικεφαλής του 34ου  Συντάγματος ανακατάλαβε  το Κερατσίνι  από τις συμμαχικές δυνάμεις του  Γάλλου Φουρνιέ που είχε καταλάβει τον Φάληρο μετά από συνεχή βομβαρδισμό, ενώ την 25η Νοεμβρίου του ίδιου έτους έκανε προσπάθεια με το Σύνταγμά του  να εμποδίσει την αναχώρηση του  Βασιλιά Κωνσταντίνου , μετά από απόφαση της κυβέρνησης Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη να κηρυχθεί  έκπτωτος. Όταν ο Ε Βενιζέλος και η τότε κυβέρνηση εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, θεωρήθηκε η ενέργεια του ως στάση,  συνελήφθη και φυλακίσθηκε στου Αβέρωφ, στην Σεβαστοπούλειο Σχολή, στους παλαιούς στρατώνες της Λ Συγγρού και στη φυλακή Ιτζεδίν της Κρήτης. Αποφυλακίσθηκε τον Ιούλιο του 1917 αθωωθείς με ψήφους 3-2 από το αδίκημα  που επέτειε την ποινή του θανάτου. Από τον Ιούλιο του 1918 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 1919  εξορίσθη στην Σαντορίνη και στην Αίγινα. Το 1920 τον Νοέμβριο όταν ηττήθηκε η κυβέρνηση Βενιζέλου στις εκλογές και επέστρεψε ο Βασιλιάς επανήλθε στο στράτευμα με τον βαθμό του υποστρατήγου. Κατά τη διάρκεια του Μικρασιατικού ανέλαβε διοικητής του τάγματος ασφαλείας του Βασιλιά Κωνσταντίνου και διοικητής  Α  Σώματος Στρατού. Την 1η Ιανουαρίου 1923 από την κυβέρνηση Γονατά   τέθηκε  σε διαθεσιμότητα χωρίς να αποστρατευθεί. Θεωρείσας  τουτο προσβλητικό υπέβαλε τα έγγραφα της αποστρατεία του, όπου του δόθηκε ο βαθμός του Αντιστρατήγου.Το 1926 συμμετείχε στην υπερκοματική κυβέρνηση Αλ Ζαιμη,  ως Υφυπουργός  Συγκοινωνιών.  Το 1928 εξελέγη βουλευτής Λοκρίδος με τον Π Τσαλδάρη. Το 1932 συμμετείχε ως Υφυπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του συμμαθητή του Αλέξανδρου Οθωναίου  γνωστή ως κυβέρνηση των ανιστρατήγων , εξελέγη και πάλι βουλευτής Λοκρίδος το Μάρτιο του 1933 με την κυβέρνηση Π Τσαλδάρη  και συμμετείχε ως Υφυπουργός  Εργων και ανασυγκρότησης. Το 1946   υπήρξε Γγ Συγκοινωνιών στη κυβέρνηση Κ Τσαλδάρη και  το 1950 για δύο χρόνια  εξελέγη βουλευτής  με τον Λαικό Συναγερμό του Α Παπάγου, Στη συνέχεια αποσύρθηκε από την πολιτική και απέθανε το 1959, αφήνοντας κενό στην τοπική κοινωνία της περιοχής του , αφού ήταν ο αγαπητός Τάσος  ο Στρατηγός που προσέτρεχε σε βοήθεια  για κάθε συμπατριώτη του. Τιμήθηκε με τον χρυσούν και αργυρούν Σταυρόν του Σωτήρος και με το μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας.

Η σύζυγος του Μαρία Δροσοπούλου

Ο Αναστάσιος Αναστασίου Λιακόπουλος  ήταν απόγονος οικογενείας οπλαρχηγών. 

H IΣΤΟΡΙΑ

Ηταν γύρω στο 1765 όταν  οι Λιακόπουλοι   οικογένεια  από την Παλούμπα(το πιθανότερο) της Γορτυνίας  έφυγαν  από το χωριό τους και  την Πελοπόνησο, για να πάνε να πολεμήσουν με τον Γιάννη τον Ξυλικιώτη, ο οποίος μαζί με τον Μήτρο Βλαχοθανάση και τον πατέρα του Οδυσσέα Ανδρούτσο ( Ανδρίτσο) έδιναν μάχες κατά των Τούρκων στη Ρούμελη, (Φθιώτιδα, Φωκίδα}, μάχες που έφθαναν μέχρι την Ναύπακτο.  Μετά τον θάνατο των Ξυλικιώτη, Βλαχοθανάση όπου τα κεφάλια τους έγιναν τρόπαια στα χέρια των Τούρκων, η οικογένεια  Λιακόπουλοι χωρίστηκαν στα τρία. Κάποιοι γύρισαν στη Γορτυνία (επικεφαλής ο Γιάννης), όσοι πέρασαν στη Στερεά μετά την  μάχη της Ναυπάκτου βρήκαν τόπο στο Καλλίδρομο (επικεφαλής ο Τάσος) όπου εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή επίνειο του Δαδί στην περιοχή Ξυλικοί ( ίσως το όνομα για να θυμίζει το όνομα του οπλαρχηγού τους ή κατά άλλους έδωσαν αυτό το όνομα προς τιμή του χαμένου αρχηγού τους), άλλοι Λιακόπουλοι  έφυγαν , περιπλανήθηκαν και εγκαταστάθηκαν στα Βλαχοχώρια (Κάτω Μηλιά) του Ολύμπου στη Πιερία, (επικεφαλής ο Λιάκος) όπου τον Ιούνιο του1823  ο γυιός του Μήτρος ηγήθηκε στην επανάσταση-απελευθέρωση της Μακεδονίας και θεσσαλίας. 

Οι Ρουμελιώτες Λιακόπουλοι μ’ επικεφαλής τον Αναστάση(Τάσος), έδωσαν μάχες κατά του Κιοσέ Μεχμέτ Πασά στη διάβαση της Φοντάνας μεταξύ Μόδι, Ρεγγινίου, Κόμνηνας  γενικότερα στο όρος Καλλίδρομο, χωρίς να εκδιώξουν τους Οθωμανούς. Συμμετείχαν την 1 Νοεμβρίου του 1822 στην καταστροφική μάχη του Δαδιού υπό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, όπου ο στρατός αποτελείτο από 120.000 πολεμιστές. Η  μάχη δεν είχε καλή έκβαση .Τελικά 500 έμειναν στο Δαδί (μεταξύ αυτών και η οικογένεια του Αναστάση ή Τασου Λιακόπουλου ) οι υπόλοιποι πήγαν προς την Αράχωβα στη μάχη στο ΖΕΜΕΝΌ. Έξι μήνες αργότερα τα άλλα μέλη της οικογένειας Λιακόπουλοι με επικεφαλής τον Μήτρο  γιό του Λιάκου που γεννήθηκε το 1790  ως Μακεδόνας ξεκίνησε να είναι οπλαρχηγός για την απελευθέρωση της  Μακεδονίας και της Θεσσααλίας.

Τον Ιούνιο του 1821, με διαταγή του Διαμαντή Νικολάου, αναχώρησε για τη Χαλκιδική μαζί με τον Κωνσταντίνο Μπίνο και τετρακόσιους άνδρες. Εκεί, πολέμησε σε πολλές μάχες στο πλευρό του Αρχιστρατήγου Κασσάνδρας, Αγίου Όρους και Θεσσαλονίκης, Εμμανουήλ Παπά.

Το 1822, αφού είχε επιστρέψει στον Όλυμπο, συμμετείχε στην εξέγερση των Ολυμπίων και της Νάουσας , έχοντας ως στόχο την κατάληψη της Βεροίας. Δεν το κατάφεραν οι Τούρκοι  καταδίωξαν τα σώματα του Μήτρου Λιακόπουλου και άλλων οπλαρχηγών  όπου στα Πιέρια και τον Όλυμπο  συγκρούστηκαν στη Μάχη της Καστανιάς και στη Μάχη της Μηλιάς. Κατόπιν, σε σύσκεψη στη Μονή Αγίου Διονυσίου, αποφασίστηκε η εγκατάλειψη του Ολύμπου και ο Μήτρος Λιακόπουλος με την οικογένεια του πέρασε , στη Σκόπελο και τη Σκιάθο. 

Στις 13 Ιουνίου του 1825 πήρε μέρος με 50 άνδρες στη Μάχη των Μύλων  της Ναυπλίας στο πλευρό του Δημήτριου Υψηλάντη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη και του Κάρπου Παπαδόπουλου. Στη μάχη αυτή διαλύθηκαν οι Αιγύπτιοι του Ιμπραημ Ο Λιακόπουλος όπως και άλλοι πήραν τιμητικές διακρίσεις από την κυβέρνηση.  Ήταν πρόταση  του Δημητρίου Υηλάντη.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1827 ο Μήτρος Λιακόπουλος με άλλους οπλαρχηγούς αποβιβάστηκαν στο Τρίκερι και κατατρόπωσαν τους Οθωμανούς.

Το 1828 ο Μήτρος Λιακόπουλος φυλακίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια στην Αίγινα, για  κλοπές και πειρατείες στις Βόρειες Σποράδες.  Στη συνέχεια μεταφέρθηκε  στις φυλακές Ελευσίνας, όπου δραπέτευσε. Η ελληνική κυβέρνηση συνέλαβε την οικογένεια του Λιακόπουλου και τη μετέφερε στη Σκόπελο. Ο Μήτρος Λιακόπουλος  είχε βρεθεί στην Εύβοια  θέλοντας να φθάσει κάποια στιγμή στις Σποράδες , εκεί τοπικοί οπλαρχηγοί τον έπεισαν να ηγηθεί της απελευθέρωσης της Αιδηψού.

Στη συνέχεια πέρασε στη Φθιώτιδα, όπου απελευθέρωσε την Αταλάντη( γνώριζε ότι η πόλη ήταν η μπαρουταποθήκη  της Στερεάς) στις 6 Νοεμβρίου του 1828. Ο Μήτρος Λιακόπουλος  επιτίθεται αιφνιδιαστικά και απελευθερώνει την πόλη. Μαζί του ήταν και αρκετοί Μακεδόνες που είχαν μείνει    στην Αταλάντη  στην παραλία της απέναντι από το Αταλαντονήσι ονομάζοντας την περιοχή Νέα Πέλλα. Οι Μακεδόνες είχαν μείνει από την μάχη του 1826 πάλι Νοέμβριος όταν πολέμησαν υπό την ηγεσία των Καρατάσου και Γάτσου , αλλά ηττήθηκαν από τον Μουσταφάμπεη.

Το 1829  Ο Μήτρος Λιακόπουλος προήχθη σε πεντακοσίαρχο και πολέμησε στη Μάχη του Ανηφορήτου, επικεφαλής 400 ανδρών και στη Δεύτερη Μάχη της Θήβα ( Μαυροβούνη), όπου και σκοτώθηκε. Μετά από τετράωρη μάχη οι Οθωμανοί είχαν 100 νεκρούς, ενώ οι Έλληνες 9 μεταξύ αυτών ο Μήτρος Λιακόπουλος. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Νέα Πέλλα Αταλάντης κάποιοι εξ αυτών ενώθηκαν  με τους  συγγενείς του στο Δαδί.

Ο πατέρας του Αναστασίου Λιακόπουλος , Αναστάσιος είχε τον τίτλο του προύχοντα της περιοχής , αλλά απέθανε πριν γεννηθεί ο Αναστάσιος που  ως κοιλόρφανος πήρε το όνομα του πατέρα του.

Στο χωριό αυτό ο  Αντιστράτηγος Αναστάσιος Λιακόπουλος προς ένδειξη τιμής στους προγόνους του κατασκέυασε μόνος του-με τα χέρια του- Εκκλησία   εις αφιέρωση του  Αγίου Γεωργίου τον οποίο είδε στο όνειρο του και του είπε ότι  δεν θα τουφεκιζόταν και θα αθωωνόταν  όταν κατηγορείτο για  στάση το 1917. Νυμφεύθηκε την Μαρία Δροσοπούλου της οποίας ο πατέρας της ήταν ο Αντώνιος Δροσόπουλος (επίσης Ρουμελιώτικης καταγωγής) , μεταλλειολόγος στους Ελληνικούς Σιδηρόδρομους ακολουθώντας το επάγγελμα του πατρός του ,που ήταν  διευθυντής μεταλλείων της Μήλο (θείος του-αδελφός του πατέρα του-ο ιδρυτής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος , Ιωάννης Δροσόπουλος ). Ετσι εγκατεστημένος μόνιμα ο πατέρας, της Μαρίας , γνώρισε την Μηλιά μητέρα της Εργίνα Ντε Γκιόν . Η Μαρία Δροσοπούλου -Λιακοπούλου είχε αδέρφια τον Γεώργιο Δροσόπουλο Δικηγόρο- Υπουργό Βιομηχανίας στη  κυβέρνηση Πιπινέλη, τον Ζαφείρη Δροσόπουλο Επιχειρηματία, την Ειρήνη Δροσοπούλου -Λεβαντή συζυγό του εφοπλιστή-καπετάν Ηλία Λεβαντή και τον Δημήτρη που απέθανε  μικρός.
Ο Αναστάσιος Λιακόπουλος είχε μητέρα του Ασημίνα Κεχρά από την Δρυμαία. Και αδέλφια την Βασιλική Λιακοπούλου-Γερολούκα(πέθανε νέα στο χωριό και αφού είχε γεννήσει 9 παιδιά), τον  φιλόλογο-δημοσιογράφο στη ΄Νέα Εστία'και ανταποκριτή της Neue Freie της Βιέννης Ιωάννη  Λιακόπουλο και τον συνταγματάρχη  διαχείρισης υλικού Δημήτρη- Λουκά Λιακόπουλο(που δεν άφησαν τέκνα).

Η κόρη του Ασημίνα Λιακοπούλου-Αγόρου

Ο Αναστάσιος Λιακόπουλος και η Μαρία Δροσοπούλου -Λιακοπούλου απέκτησαν δύο παιδιά. Την Ασημίνα (Φούλα) Λιακοπούλου ,που παντρεύτηκε τον στρατηγό Γεώργιο Αγόρο,  αντσιτασιακό ήρωα  διοικητής του 3/40  Σ.Ε. του Ε.Δ.Ε.Σ. και υπασπιστή του Ναπολέοντα Ζέρβα, υπαρχηγό ΓΕΣ, διοικητή ΚΥΠ ( της κυβερνήσεως του Γεωργίου Παπανδρέου το 1963), Πρόεδρο του  ΜΤΣ, ΝΙΜΤΣ και πρόεδρο της Γενικής Τράπεζας και τον Αντώνιο Λιακόπουλο καθηγ ιατρό -ΩΡΛ που νυμφεύθηκε την Αικατερίνη - Καίτη Σιώκου.

Ο γυιός του Αντώνης Λιακόπουλος καθηγ- ῑατρός ΩΡΛ
με την σύζυγο του Αικατερίνη-Καίτη Σιώκου

Τα εγγόνια του οι Τάσος Λιακόπουλος Πολ Μηχανικός - Ηλεκτρολόγος Μηχανικός, Θάνος Λιακόπουλος Δημοσιογράφος,  Γιάννης Αγόρος Ανώτατος Στρατιωτικός του Μηχ και της Αεροπορίας Στρατού και Μαίρη  Αγόρου-Γκάνου  στέλεχος της Ευδαπ

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Ο αντιστράτηγος και πολιτικός Αναστάσιος
Λιακόπουλος

Παράσημα και διπλώματα του αντιστρατήγου Αναστασίου Λιακόπουλου

Βασιλικό δίπλωμα για την συμμετοχή του
στους Βαλκανικούς πολέμους

ΤΟ ΤΑΜΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ

Το  ξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου που ανήγειρε ο αντιστράτηγος Τάσος Λιακόπουλος στο χωριό Ξυλικοί

Φωτογραφίες από το χωριό Ξυλικοί

O Στρατηγός Αναστάσιος Ανασ Λιακόπουλος στο χωριό Ξυλικοί λίγο πριν αποχωρήσει από την πολιτική

Ο ΗΡΩΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Χ ΣΙΩΚΟΣ

Ο ηρωικός Αντιπλοίαρχος

Η σύζυγός του Αγγελική Ν Πεζοπούλου-Σιώκου

Ο  Aθανάσιος Σιώκος υπήρξε ένας ήρωας,που με το αίμα του, το οποίο έρευσε την 1η  Μάρτίου του 1935 έδειξε στους νεώτερους πως πρέπει ένας αξιωματικός να υπερασπίζεται  το Σύνταγμα και την πατρίδα σε κάθε είδους επιβολής  ξένης ή εντόπιας. Γεννημένος στο Κιάτο το 1897, αλλά Ναυπλιώτης στην καταγωγή  και από τους δύο γονείς (υπάρχει στο Ναύπλιο οδός με το όνομά του) αποφοίτησε ως μάχιμος Δόκιμος Σημαιοφόρος στις 16.12.1916 . Στις 2 Μαρτίου του 1935 απεβίωσε στο Ναυτικό Νοσοκομείο του Ναυστάθμου από τα τραύματα τα οποία δέχθηκε από αξιωματικούς κινηματίες στην προσπάθεια να καταλάβουν τον Ναύσταθμο Σαλαμίνας όταν ξέσπασε το κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935. Την ημέρα εκείνη κατείχε την θέση του Αρχιεπιστολέα του Ναυστάθμου. Φοίτησε στις Σχολές Πυροβολικού και Τορπιλών 1917 , στη Ναυτική Σχολή Πολέμου 1932 και έλαβε Πτυχίο εξειδίκευσης Πυροβολικού , έχοντας συγγράψει 20 μελέτες που υπάρχουν και τώρα στη  Ναυτική Επιθεώρηση.Το 1919 έφερε στο Ναύσταθμο κατ΄εντολή της υπηρεσίας του τα γερμανικά υπερτηλεβόλα ΡΥΡ από το Κίελο,, ενώ δίδαξε Πυροβολική στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων της Νορβηγίας. Το 1924, βραβεύθηκε για τη μελέτη του " Η νήσος Ελιγολάνδη" από την Βασιλική Ναυτική  Ακαδημία  της Νορβηγίας..Το 1930 βραβεύθηκε  για το έργο του από το  ΠΝ της Ελλάδας  και επίσης για  το έργο του 'Μαθήματα Εξωτερικής Βλητικής και Πυρίτιδων"
Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις πολλές από τις οποίες σχετιζόμενες με το πυροβολικό. Χρημάτισε καθηγητής στη Σχολή Ναυτικών Δοκιμων στην  έδρα πυροβολικής  1921,1923,1931,1932.
Ελαβε  μέρος στο Α Παγκόσμιο Πόλεμο επι του Θωρηκτού Γεώργιος Αβέρωφ καθώς και στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας, επί του Θωρηκτού ΥΔΡΑ και του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ και ως κυβερνήτης του Τ/Β ΑΡΕΘΟΥΣΑ. Επίσης διετέλεσε κυβερνήτης του επίτακτου ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ, του Τορπιλοβόλου ΣΜΥΡΝΗ. Διευθυντής Πυροβολικού του Ναυστάθμου Σαλαμίνας και κυβερνήτης του Α/Τ ΠΑΝΘΗΡ το 1934.

Στο χώρο(περιοχή Ναυτονομίας) της δολοφονίας του από τους στασιαστές υπάρχει επιτύμβιος πλάκα, στην οποία αναγράφεται το εξής κείμενο:

    Νόμοις Πατρίδος Πειθόμενος Ευγενής Ανήρ Τήδε Κείται Πεσών Υψηλόν Παράδειγμα Πασίν Αντιπλοίαρχος Β Ναυτικού Αθανασίω Χ Σιώκω Αρχιεπιστολεί Β Ναυστάθμου Πεσόντι Ώδε Τη 1 Μαρτίου 1935. Οι ενόπλοις Αυτού Συνάδελφοι Ανέθηκαν    

ο υιός του Χρήστος Σιώκος ως Ναυτικός Δόκιμος

Η κόρη του Καίτη Σιώκου-Λιακοπούλου

 Δρόμοι στον Δήμο Αθηναίων (εκεί που βρίσκεται το Μουσείο Σιδηροδρόμων), στην Καλλιθέα , στη Χαλκίδα  έχουν το όνομά του. Νυμφεύθηκε την Αγγελική Πεζοπούλου, κόρη του καθηγητή ιατρικής Νικολάου Σ Πεζόπουλου,  και απέκτησε δύο παιδιά: το Χρήστο Σιώκο, Μάχιμο Αξιωματικό του ΠΝ  μέχρι και το 1948 και στη συνέχεια τον βρίσκουμε με σπουδές στο Στάνφορντ  ηλεκτρολόγο-μηχανολόγο και Γενικό Διευθυντή της Καναδικής Τηλεόρασης , και την Καίτη Λιακοπούλου Φιλόλογο σύζυγο του ιατρού  χειρουργού Κεφαλής και Τραχήλου Αντωνίου Λιακόπουλου. Απέκτησε τρια εγγόνια  τον Θάνο Σιώκο κάτοικο Καναδά και τους Τάσο και Θάνο Λιακόπουλο κατοίκους Αθηνών. Πατέρας του αείμνηστου ήρωα ήταν ο   Χρήστος δικηγόρος Ναυπλίου και η μήτηρ του Αικατερίνη Τζάβρη από το Ναύπλιο. Τα αδέλφια του Θεόδωρος Σιώκος  Ηλεκτρολόγος Μηχανολόγος-Στοχαστής  με το βραβευμένο βιβλίο από την Ακαδημία Αθηνών" ΑΕ Ι Ο ΘΕΟΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙΝ", Κώστας Σιώκος Ιατρός ΠΝ. Ξενοφών Σιώκος Υποδιοικητής της ΑΤΕ, Αγγελική Σιώκου σύζυγός Φιλαδελφεύς Ιατρού ΠΝ, Καλλιόπη Σιώκου Καθηγήτρια στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Χ ΣΙΩΚΟΣ

Ο ήρωας Αθανάσιος Χ Σιώκος (δεξιά) , με τους κουνιάδους του Θεόδωρο Ν Πεζόπουλο ηρωικό κυβερνήτη του Υδρα (αριστερά) και Κυριάκο Ν Πεζόπουλο Πρύτανη ΕΜΠ (στο μέσο)

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΧΣΙΩΚΟ

Περιγραφή από τον τύπο της δολοφονίας του  αντιπλοιάρχου Αθανασίου Χ Σιώκου

Το κίνημα του 1935 και το μοναδικό θύμα ο αντιπλοίαρχος Αθανάσιος Χ Σιώκος
υπερασπιζόμενος τις συνταγματικές και λαικές ελευθερίες.

ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Δρόμος του Ναυπλίου με το όνομα του Αθανασίου Χ Σιώκου

Αριστερά δρόμος του Ναυπλίου που είναι αφιερωμένος  στον ήρωα Αθανάσιο Χ Σιώκο -Ναυπλιώτη -στην καταγωγή (φωτό δεξιά)

Ο Ναύαρχος Αθανάσιος Χ Σιώκος

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

 Φωτογραφίες από τον Αθηναικό τύπο του ηρωικού αντιπλοιάρχου Αθανασίου Σιώκου

 Ο ήρωας Αθανάσιος Χ Σιώκος που έπεσε από τις σφαίρες στασιαστών στην αντεθνική αναταρσία στο κίνημα του 1935

Ο Ηρωας Αθανάσιος Χ Σιώκος

ΑΓΓΕΛΙΚΗ Ν ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΥ-ΣΙΩΚΟΥ

Η ΑγγελικήΠεζοπούλου-Σιώκου

Η Αγγελική Πεζοπούλου -Σιώκου κόρη του καθηγητή Ιατρικής Νικολάου Σ  Πεζόπουλου και της Αννίτσας Λυγινού, νυμφεύθηκε τον ήρωα  Αντιπλοίαρχο Αθανάσιο Χ Σιώκο και απέκτησε δύο παιδιά   τον Χρήστο Σιώκο  και την Καίτη  Σιώκου -Λιακοπούλου σύζυγο του ιατρού Αντώνη Λιακόπουλου και τρία εγγόνια τον Τάσο Λιακόπουλο, Θάνο Λιακόπουλο και Θάνο(Thane) Σιώκο.
Το 1950 ήταν πρόεδρος της "Ελληνικής Μέριμνας' και ίδρυσε παιδικούς σταθμούς ανά την Ελλάδα.

Αγγελική Πεζοπούλου -Σιώκου

Διακρίθηκε για το κοινωνικό της έργο ως μέλος της "φανέλας του στρατιώτη"(1940-46). Γραμματέας Ε.Ε.Σ. 1940-1941. Τιμήθηκε με Μετάλλιον εξαίρετων πράξεων (τρεις φορές), Xρυσούνμετάλλιον Ε.Ε.Σ.

ΤΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ Α ΣΙΩΚΟΥ

Ο Χρήστος Α Σιώκος μετά το μεταπτυχιακόστο
Stanford

Ο Δρ Χρήστος Σιώκος(Chris Α Siocos),  γυιός του ήρωα (κίνημα 1935) Αθανασίου Σιώκου  εισήλθε ως μάχιμος στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων το 1937 . Το 1940 εξήλθεν, δεύτερος κατά σειρά επιτυχίας ονομασθείς Σημαιοφόρος του Β.Ν. Το 1943 προήχθη σε Υποπλοίαρχο και τέθηκε σε κατάσταση ειδικής μονιμότητας για τη Ραδιοτηλεγραφική Υπηρεσία του Ναυτικού,  αφού λόγοι υγείας οδήγησαν στην πρόωρη αποστρατεία του στις 28.2.1948. Υπηρέτησε  σε πλοία επιφανείας και υπηρεσίες  ξηράς. Στη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου υπηρέτησε στο Θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ και στο Ηφαιστος με το οποίο ακολούθησε το Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή στα τέλη Απριλίου 1941. Στη Μέση Ανατολή αρχικά υπηρέτησε στο αντιτορπιλικό ΠΑΝΘΗΡ , μετέχοντας στις συμμαχικές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, στη συνέχεια δε ως Διοικητής της Ναυτικής Βάσης Χάιφας, Ναυτικός σύνδεσμος Χαλεπίου και τέλος στη Ραδιοτηλεγραφική Υπηρεσία. Με την λήξη του πολέμου  με υποτροφία  του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών έκανε σπουδές στο εν  Kalifornia Πανεπιστήμιο Stanford γνωστόν εκτός άλλων και δια την Ηλεκτρολογική αυτού Σχολή, λαβών από εκεί τα διπλώματα  masters και Εngineer . Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1947 έλαβε κατά αυτό το έτος άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος Ηλεκτρολόγου -Μηχανικού υποστάς εξετάσεις εις το ΕΜ Πολυτεχνείο κατά δε τα έτη 1948-50 υπήρξε επιμελητής παρά την έδρα Ασυρμάτου και Ηλεκτρονικής., ενώ πήρε διδακτορικό από το ΕΜΠ τo 1958. Ο  δρ Χρήστος Σιώκος γεννήθηκε  στην Αθήνα τo 1921  . Διετέλεσε Διευθυντής στη Ραδιοτηλεγραφική  Υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού ( Προϊστάμενος Οργάνων 1947-1948 οπότε αποστρατεύθηκε (όπως αναφέρουμε παραπάνω ως παθών εν πολέμω),   διδάσκοντας συγχρόνως   και ως καθηγητής  στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά το μάθημα της Ασυρμάτου Επικοινωνίας ΄ εις την Δ Τάξη της Σχολής. Διετέλεσε Διευθυντής Ραδιομηχανικός της Κρατικής Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και Διευθυντής Μελετών Ασυρμάτου του ΟΤΕ (1949-52).
Το1952 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του ζήτησε να αναλάβει  ως μόνιμος παρατηρητής της Ελλάδος στο Συμβούλιο της Διεθνούς Οργάνωσης Πολιτικής Αεροπορίας στο Μόντρεαλ,όπου εγκαταστάθηκε . Το 1954  η Canadian Broadcasting Corporation ζήτησε από την Ελληνική κυβέρνηση να τον προσλάβει  ως Διευθυντή Μελετών και Κατασκευών ) όπου για 30 χρόνια υπήρξε ανώτατο στέλεχος της. Ο ίδιος  σε ένδειξη σεβασμού προς την Ελληνική κυβέρνηση ζήτησε να μην πληρώνεται για την θέση του μονίμου παρατηρητή,  θέση που κατείχε ως το 1960. Η συνεισφορά του Χρήστου Σιώκου στις διεθνείς τηλεπικοινωνίες είναι σημαντική.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του Ο Χρήστος Σιώκος  είχε  εκπροσωπήσει τον Καναδά στο εξωτερικό αδιαλείπτως από το 1965 στον τομέα των διεθνών επικοινωνιών σε συνεργασία με οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση και, ιδίως, της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών των Ηνωμένων Εθνών. Στην τελευταία, εξελέγη στο 1970 ως Αντιπρόεδρος της επιτροπής της τηλεόρασης του ΟΗΕ θεωρήθηκε πρωτοπόρος με τις μελέτες της μετάδοσης δορυφορικής τηλεόρασης.
Στον Καναδά, από τις πρώτες χώρες που χρησιμοποιήσε δορυφόρους για εσωτερικές τακτικές μεταδόσεις τηλεπικοινωνιών, εκπόνησε μελέτες για  τα δίκτυα διασυνοριακής συνεργασίας. Από τον Ιανουάριο του 1972, ο Δρ Χρήστος Σιώκος διεξήγαγε μελέτες που οδήγησαν την χρήση και την τεχνική της δορυφορικής τηλεόρασης από το  CBC και συμμετείχε ι στο σχεδιασμό του ολοκληρωμένου συστήματος των επίγειων σταθμών των δικτύων αυτών.

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ Α ΣΙΩΚΟΣ(Chris A Siocos)

Ο Δρ Χρήστος Σιώκος αναγνωρίστηκε διεθνώς ως ένας από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες  στον τομέα του. Το 1978 έλαβε το Δίπλωμα Τιμής από το International Telecommunications Union, of the United Nations για τις διακεκριμένες και πολύτιμες  μελέτες του. Από το 1980 έως το 1983 υπηρέτησε ως Πρόεδρος του τεχνικού σκέλους του Vorth American National Broadcasters Association στο οποίο συμμετέχουν τα δίκτυα των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και το Μεξικό. Έχει εκδώσει πολλές επιστημονικές εργασίες και ήταν προσκεκλημένος ομιλητής σε συνέδρια και πανεπιστήμια στον Καναδά και σε όλο τον κόσμο (μηχανή αναζήτησης Google Ghris Siocos). Περιζήτητος δίνει συμβουλές και καθοδήγει πολλούς τηλεπικοινωνιακούς οργανισμούς στον κόσμο. Η κυβέρνηση του Καναδά αναγνώρισε τις ικανότητες του με πολλά τιμητικά μετάλλια. Βραβεύθηκε από την UNESKO για την πρωτοποριακή του μελέτη 1980  για τα συστήματα  GPRS.  Το βιβλίο του "Power loss in Electromagnetic Screens.WirelessEngineer", βραβεύθηκε από τον IOC.
Ο Δρ Χρήστος Σιώκος νυμφεύθηκε  Αντζυ Σπηλιωτόπουλου στο Μόντρεαλ,  γιος του είναι ο Αθανασίος –Θεόδωρος(προς τιμή του θείου του Θεόδωρου Πεζόπουλου (Thane)), αδελφή  του η Καίτη Λιακόπουλου σύζυγος του ιατρού Αντώνη Λιακόπουλου και αγαπημένα του  ανήψια ο Πολιτικός Μηχανικός-Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Αναστάσιος(Τάσος) και  ο Δημοσιογράφος Αθανάσιος(Θάνος) Λιακόπουλος. Μητέρα του η Αγγελική Ν Πεζοπούλου-Σιώκου.